|
|
Taniec brzucha
(taniec arabski, taniec orientalny)
jest to rodzaj tańca solowego wykonywanego zazwyczaj przez kobiety
popularnego na terenach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Jego
najważniejsze cechy to ruchy bioder, brzucha, biustu i ekspresyjne
gesty rąk. Elementem bardzo charakterystycznym jest tzw. shimmy, czyli
drżący ruch bioder wprawiającego w drgania również brzuch tancerki.
Można wykonywać także shimmy innych części ciała np.: biustu. Właściwe
ruchy mięśni brzucha występują bardzo rzadko i jest ich tylko kilka.
Oprócz typowych elementów dla tego gatunku można zauważyć elementy
zaczerpniete z orientalnych tańców folklorystycznych, tańca
współczesnego, a nawet baletu. Rekwizyty używane często przez tancerki
to: saggat, miecze, chusty oraz laska.
Egipt to kraj gdzie sztuka ta rozwinęła się szczególnie i posiada
wielowiekowe tradycje. Niektóre źródła podaja właśnie ten kraj jako
kolebkę tańca brzucha. Stamtąd pochodzi większość znanych i cenionych
tancerek. W Egipcie wykształciły się różne style zaliczane do tańca
brzucha min.: klasyczny styl kabaretowy, beledi, saidi - ar.: "raks al
assaya" czyli taniec z laską, taniec ze świecznikiem - ar.:"raks al
shamadan", malaya leff, hagalla. Znane egipskie tancerki to: Samia
Gamal, Nagua Faud, Suahir Zaki, Dina, Lucy, Raqia Hassan.
Innym krajem arabskim, w którym taniec brzucha jest bardzo popularny
to Liban. Cenioną tancerką libańską jest Amani.
W ostatnich latach taniec brzucha staje się coraz bardziej popularny
na całym świecie. Poza granicami swojego pochodzenia rozwiną się
szczególnie w takich krajach jak Niemcy, Brazylia i USA. W USA
wykształciły się nawet dwa nowe style: tribal i american cabaret
style. Znane amerkańskie tancerki to: Morocco, Jillina, Rachel Brice.
Nazwa "taniec brzucha" nie jest jego nazwą oryginalną. W krajach
arabskich taniec ten nazywa się "raks sharki" co można przetłumaczyć
jako "taniec wschodni", "taniec orientalny". Nazwę "taniec brzucha"
wprowadzili przedstawiciele cywilizacji zachodniej. Pierwszy raz użyto
tego określenia w stosunku do tańca Ouled Nail tańczonego w
miejscowości Bou Saada w Algierii. Charakteryzował się on tym, że
tancerka poruszała wyłącznie mięśniem przepony. Potem to określenie
rozszerzono na wszystkie tańce z Północnej Afryki oraz Bliskiego
Wschodu, które wiązały się z charakterystyczną pracą brzucha tancerki.
Taniec brzucha nie posiada żadnych spisanych reguł, jest sztuka żywą,
która ciagle się rozwija i zmienia. Taniec wykonywany w posczególnych
krajach różni się nieznacznie między sobą, są to jednak różnice trudno
zauważalne. Ze względu na kraj pochodzenia wszyczególnia się
najcześciej style: egipski, libański, syryjski, turecki.
Najczęściej wykorzystywane rytmy w tańcu brzucha to:
- massmudi
- malfuf
- taqsim zwany także chiftetelli
Instrumenty używane do tworzenia tej muzyki to najczęściej ut i
darabuka.
W niektórych krajach (Libia, Algieria) oficjalnie zabroniony.
Wykonywany jest przez kobiety, choć próbowano uczyć go eunuchów. W
krajach arabskich organizowane są zawody tancerek |
