|
|
Tango wywodzi
się z tradycji hiszpańskich habanery i flamenco, przeszczepionych na
grunt Ameryki Południowej i zmieszanych z "candombe", którą tańczyli i
śpiewali, na ulicznych paradach, afrykańscy niewolnicy. W refrenie
powtarzają się słowa "cum-tan-go" i od nich wywodzi się nazwa "tango".
"Candombe" z czasem przekształciło się w "milongę".
Prymitywna forma tanga pojawiła się już pod koniec XVIII wieku.
Początkowo tańczono je w różnych spelunach i domach publicznych, a
jego popularność ciągle rosła, zwłaszcza dzięki pociągającej muzyce.
Styl tańca, który powstał około 1900 w Montevideo i Buenos Aires, dziś
nosi nazwę - tango argentyńskie. Później tango trafiło do Stanów
Zjednoczonych i około 1907 do Europy, najpierw do Francji. W Paryżu,
święciło prawdziwe triumfy. Pierwszym tangiem, które zyskało
popularność światową było La Morocha Angelo Villoldo. Francuzi tak się
w nim rozkochali, że stworzyli własny styl - tango paryskie, tak zwane
apaszowskie. W Hollywood najbardziej znanym odtwórcą tego tańca stał
się Rudolf Valentino.
Jednak pochodzenie i wyjatkowo silne zabarwienie erotyczne tego tańca
prowokowały także wiele głosów protestu. Dookoła tanga rozgorzała
wielka dyskusja. W 1913 r. londyński dziennik The Times ocenił tango
jako w najwyższym stopniu nieprzyzwoite. Do dyskusji włączył się nawet
sam papież Pius X wypowiadając się negatywnie. Cesarz niemiecki
zabronił go tańczyć swoim gościom. Radość tańczenia tanga była tak
ogromna, iż nie zważano na tego typu zakazy. Dzięki wizycie wielkiego
tancerza Casimira Ain, w Rzymie i jego wirtuozerii, następny papież
Pius XI wydał już pozytywną ocenę.
Złoty okres tango to lata 1920-1935. |
